تنهایی ام تنها دوستی بوده و هست که هیچ وقت ترکم نکرد اگر نه همیشه اما بیشتر اوقات کنارم بود. هیچ وقت در حظورش کاملا خودم هستم. چیز هایی که گفتنش به دیگران مستلزم گذر زمان یا موقعیت خاصی بود بی پرده به او میگفتم و می گویم. اما هر چه بیشتر که می گذرد و دوستیم با او عمیق تر میشود و بیشتر و بیشتر به او وابسته میشوم از اطرافیانم دور تر میشوم آخر او هیچ کسی را دوست نمی دارد و تحمل هیچ کس را ندارد. تمام چیزی که میخواهد اتقم است با در بسته. همه اخر هفته با هم هستیم.